Data dodania: 18-06-2017


Alfabet Fabiana Diagnoza...

Diagnoza wg. słownika PWN to: 1) rozpoznanie choroby, 2) ocena stanu czegoś , przedstawiona na podstawie badań i analiz. Punkt pierwszy: Diagnoza zamyka tzw. proces diagnostyczny. Nietrafna diagnoza może skutkować złym postępowaniem terapeutycznym ze wszystkimi tego konsekwencjami. Z historii choroby, wraz z diagnostyką (w tym różnicową), wyłania się diagnoza.

Należy zatem dążyć do prawdy, ponieważ powtórek nie będzie, w przeciwieństwie do historii, jako nauki o przeszłości, w której „powtórka” bywa czasem farsą. Zakłamywanie historii, w tym również historii medycyny, skutkuje nietrafnymi diagnozami. Może to doprowadzić w przyszłości do powstania określenia „kłamliwa polska historyczno - histeryczna diagnoza”.

Punkt drugi: Ocena stanu czegoś, przedstawiona na podstawie (...), może służyć do oceny stanu ochrony zdrowia w Polsce. Pomocą w przełamywaniu zakłamań, jak chodzi o stan medycyny w Polsce,  może być „diagnostyka różnicowa”.

Proces przygotowania zawodowego lekarza uczy oceny stanu zdrowia jednostki lub populacji , który przed postawieniem diagnozy, w procesie diagnostyki różnicowej eliminuje hipotezy mniej prawdopodobne, prowadząc do trafnego rozpoznania. Tym samym zawód lekarza jest szczególnie predysponowany do wykorzystania tej drugiej definicji diagnozy ze słownika PWN.

Postawienie diagnozy, w jakim stanie jest polska ochrona zdrowia, winno wyjść od stwierdzenia , które nie podlega dyskusji, a mianowicie , że jest w stanie rozwoju wpisanego w przemiany własnościowo - społeczno -ideologiczne. Ograniczając diagnozę co do stanu medycyny w Polsce okresem powojennym oraz dzieląc ten okres na czas do i po transformacji ustrojowej , można prowadzić diagnostykę różnicową z próbą odpowiedzi: czy jest z nią lepiej czy gorzej? Poświęcając uwagę kilku wybranym zagadnieniom, które towarzyszą tego typu diagnozom w innych krajach, można odnotować różnice i podobieństwa.

Przykład: ubezpieczenie zdrowotne - tu jesteśmy za Amerykanami, którzy są na etapie intrygi wokół Berniego Sandersa , broniącego „Obamacare”. Dla przypomnienia , jest to ustawa zapewniająca ubezpieczenia zdrowotne kilkudziesięciu milionom ubogich Amerykanów, która została nazwana przez Donalda Trumpa, jeszcze wówczas kandydata na prezydenta, „socjalistyczną” .Trump obiecywał w kampanii jej zniesienie i zastąpienie innymi rozwiązaniami za mniejsze pieniądze. Mniej pieniędzy na ochronę zdrowia my już mamy, a do legendarnych 6% PKB brakuje tylko czterdziestu miliardów złotych.

Socjalizm definiowany jako ustrój sprawiedliwości społecznej zapewniał tzw. bezpłatną opiekę zdrowotną. Termin „bezpłatna” używany jest również dzisiaj dla celów propagandowych, w kontekście obowiązkowych ubezpieczeń zdrowotnych, jako że nie ma nic za darmo. Poprzednie finansowanie  należało nazywać, zgodnie z prawdą, finansowaniem budżetowym, a obecne - znaczonym podatkiem na cele ochrony zdrowia. Różnica między poprzednim a obecnym polegała na tym, że poprzednio nikt nie wiedział, ile łoży na zdrowie, a obecnie czyta z paska. Podobieństwo zaś polega na tym , że im więcej obywatel pracuje, tym więcej łoży.

Kolejne przykłady „różnicowe” w skrócie: centralne sterowanie finansami – ten rządzi kto dysponuje pieniądzem (koniec NFZ – 2019 r.), ten zarządza kto ma nominację organu założycielskiego. Dawniej musiał posiadać rekomendacje siły przewodniej, ze wskazaniem ZSL, ale jednak mimo wszystko silniej się integrował ze swoim środowiskiem. Najczęściej był to lekarz czynny zawodowo, obecnie nominat jest zazwyczaj ekonomistą, który niekoniecznie dba o integrację zespołową. Dlaczego? Ponieważ nie czuje  poziomu dekompozycji , która dotyka pracowników ochrony zdrowia z lekarzami na czele.

Dawniej przynajmniej część pracowników czuła się właścicielami pewnymi swego miejsca pracy. Dzisiaj niepewność posiadania pracy dotyka nawet samodzielne podmioty gospodarcze. Przykłady destabilizacji, przekładającej się na stosunki międzyludzkie, można mnożyć.

Diagnoza końcowa brzmi: rozwijająca się medycyna, niezależnie od okoliczności, dla prawidłowego funkcjonowania wymaga spokoju , stabilizacji i mechanizmów wymuszających poprawne relacje międzyludzkie.