Data dodania: 28-03-2016


Pierwszy szpital w Łodzi powstał 170 lat temu

W roku 1838, ówczesny burmistrz Łodzi – Karol Tangermann wystąpił do władz rządowych z projektem budowy pierwszego szpitala w mieście, liczącym wówczas ponad dwanaście tysięcy mieszkańców. Projekt autorstwa Henryka Marconiego realizowano w latach 1842–1845.

Budową, jak i wyposażeniem szpitala zajmowała się tzw. Rada Szczegółowa Opiekuńcza, powołana do życia w 1840 r. W jej skład wchodzili: Ludwig.Geyer, Karol Trenkler, ks. Józef Krieger, pastor Fryderyk Metzner, lekarz August  Potempa, aptekarz Bogumił Zimmermann i trzech kupców. Budynek szpitala był murowany, jednopiętrowy, kryty dachówką, a usytuowany został w zachodniej części dawnego Rynku Fabrycznego (obecnie ulica św. Stanisława Kostki 14) i frontem zwrócony w kierunku ul. Piotrkowskiej. Otwarcie szpitala, który otrzymał nazwę św. Aleksandra, nastąpiło 1 stycznia 1846 r., lecz nie od razu cały został udostępniony chorym. Początkowo urządzono tylko jedną salę na piętrze, gdzie mieściło się dziesięć łóżek, dopiero później oddano do użytku kolejne sale z trzydziestoma łóżkami. Budynek w tym czasie nie posiadał oficyn, dopiero w 1886 r. rozbudowano go o dwa dodatkowe boczne pawilony, które pomieściły dalszych czterdzieści łóżek. Obiekt w głównej mierze służył robotnikom i ich rodzinom, co powodowało, że zawsze był przepełniony, a liczba chorych przeważnie przekraczała liczbę łóżek szpitalnych. Ordynowali tu m.in. lekarze: August Potempa (1845–1848), Gustaw Sterzel (1848–1860), Adam Baroc (1868–1891), a od 1891 r. Alfred Krusche i Jan Wisłocki. Szpital swoją funkcję pełnił przez siedemdziesiąt pięć lat, do 1921 r., kiedy to przeniesiony został do nowych pomieszczeń przy ul. Aleksandrowskiej. Natomiast jego dotychczasowy budynek został przez władze miejskie przekazany – staraniem bp Wincentego Tymienieckiego – diecezji łódzkiej, powołanej w 1920 r. Po jego rozbudowie, swoją siedzibę znalazło Seminarium Duchowne, które mieści się tu do dzisiaj.